میون یک خرابه ، تو دشت نا امیدی

حکـومـت حرارت، رو گـنـبد اسیــدی

                                یه بُته خار کـوچک ، تـوتـنـهایش نشسته

                                در نـــداره خـــرابه ، اما درارو بـــسـتـه

عـمـریه تو کویره ، هیچـکی اونو ندیـده

از درد بی بهاری ، جون به لبش رسیده

                                 شبی بادی وزیدش ، بسـمـت اون بـیابون

                                 بوتهِ قصه ی ِ ما، شادی می کرد فراوون

سلامی کـرد به بادو ، ازش خواسـت که بمـونه

واسـش از آب وبــــارون ، تو جنـگــلا بخونــه

                                 ولـی بـاد بـی قـراربـود، نمـیتـونـسـت بمـونه

                                 نامه ای بود تو دستاش، میبرد به یه نـشــونـه

باد راهی شد دوباره ، باید میرفت شبـونـه

مقصد اون کجا بود،خدا خودش میــدونــه

                                 دل بوته شکستش ، تو اون کـویرِ بـی آب

                                 داد می زدش خـدایا، من حقـیرو دریــاب

جهان به این قـشنگی، پر از گلای رنــگی

من این وسط چی هستم،فـقط یه خارِ ننگی

                                 پیام اومد که ای خار ،کی گفـته تو حقیری

                                اسم تـو خـارِ امـــا، توایــن کویـــر امیــری

قشنگـترین گـلی تو،تـووسـعتِ بـیابــون

اما میشی تو جنگل، زیر پا دربوداغون

                                بـوته خـار قصـه، پــر شــد زِ شــورو خـنــده

                               می گفت خدا بی عــلـت، دری رو نمی بنــده 

                    مست هوشیار

  یک شـبی مسـتی بیـامد ، درب مسـجد را گشـود

 مــردمــی را دیــد، غـرق راز در حـــالِ سـجـود

 تکیه زد بـر سـر درِ مسجـد ، نگـاهـش بر نمــاز

چشـم او پر آب گــردیـدو بـبـســت آن درب بــاز

 ناگهان مردی بدیــدش ، پــس دویــدش سـوی او

  جامه اش بگرفـتُ زد یک ضـربـتـی بر روی او

 مست مســـتانه بخنـدیـدو نشـســتـش بـر زمـیـــن

  گفت ای یار چه شـد گـشــتی چنین زارو غـمـین

  گفت چـون تو آمـدی باده بدسـت در ایــن ســـرا

  تا تـــورا دیــدم مـیــان دل شـنـیدم یـــک صـــدا

  داد زد او را از این مـردان بگـــردان تو جـــدا

  من به خوبی دانم آن صاحب صدا بودش خـــدا

  مست نـاگه یک نـظر بر جلـــوۀ او بنـگـــریــد

  گفت ای مردان پاک این پست را بیرون بریــد

  من که خود مستـم ولی دانم که او دیوانه اســت

  از سـر جام غـرور خود شده این گونه مــسـت

   تو که هـسـتی که خـدا بـر تـو پیـامـی سـر دهد

  یک وجب گل چیست بنا بر سرش یک در نهد

  از چـه رو سر رو به من کـردی میان آن نمـاز

  روی برخودکن دمی روگوشه ای خود را بساز

  من از این مـسـتی به در گـاه خدا گــریان شـدم

  یک نظر بر من فکـنـدُ از گـنـه عریـــان شــدم

  آن صدایی کز دلـت بر خاســت هنگام نمـــــاز

  صاحبش شیــطـان بود نه ربِ پاکِ بـی نـیـــاز

  مرد چــون بـشــنیـد آن گـفـتار پــر مـعـنای او

  دست پاکـش را ببــوســیدو بشــد هــــمپـای او

        صابر قدیمی                                                

70                            

             بـرو ای دل د یـونـه ، کـه حــنـات رنـگـی نـداره                                                                                                                         

   مـیـدونم شـکـسـتـنیه ، عـهـدو پیـمونت دوبا ره                         

            ایـن بـارم مـثــل قـدیما ، قََََََََََََََسَــمِـت جـنـس حــبـا به                                                         

بی دَ وُم تر از همـیشـه ،کمـتر از عـمـر سـرابه     

                                              مگـه تـو قسـم نخـوردی ، که دیـگـه عا شـق نمـیـشـــم                                                  

مـشـکی پـوش بخـت زارم، داغ عـشـق مـیمـونه پـیـشـم                                                    

                                                                                                                                                                                        ولی تو حتـی یه لحـظه، سر قــول خـود نــمـونــدی                                                   

 کولـه بـار عشـق تـازه، روی شـونــه هـام نـشـونـدی            

حـالا کـه جواب رد داد ، راحـت این گـوشـه نـشـسـته                                                                         

         ولــی تو راهـی نـــــــداری،  پـرو بــا لـتـم شـکـســـته                                                                                                                                    

  ای  دل  بیچـاریِ مـن ، دیـگـه  بـســه رو سـیــاهــی                                                  

دوسـت دارم که تا هـمـیـشـه ، بِریُ تـنـهـام بـذاری                                     

          شب بی ستاره

دلـم گــرفــت دوبـــاره،تـــــو شــــب بـــي ســــتـاره

چی کــار كــــنـــم كـــه ديــگـه ، گــريه فــايده نداره

يـــــاد نـگــاهِ نـــــازت،آتــيـــــش زده بــــه جـــونــم

با ایـــن بغـض تـو سـيـنه،بازم بــرات مــي خــونـــم

يه فرصــت تــازه مــي خوام،ايـن فرصت و ازم نگير

نـذار هـمين طــور بمونم،تو دســت غـــصــه ها اسير

جـــونـم فــداي نــاز اون،دو تـــا چـــــشــــاي پــاك تو

با چشمايِ غـــرق به خون،سـر مـي ذارم به خـــاك تو

دوســت دارم تـــا پــاي جـون،دوســت دارم تـــا انتها

قول مي دمت تـــا جـون دارم،از تــو ديــگـه نـشـم جــدا

                                        صابر قدیمی

58

مـــــــــــرهــم

گــاهی وقــتا کـه مـیشیـنـم ، تـک و تـنـهـا تو سیــاهی

                 اونـقــده دعـا میخـونـم، تـا که تو یه روز بیایی

خـودتـم ایـنـو مـی دونـی ، کـه چـقـدر سـخـت جـدایـی                          

                      هـمه جـا رنگ خزونه ، مـوســـمِ بهـار کــجـایی

              عـاشـــقی ایـنــجـا گـنــــاهِ ، عــــادت مــا بـی وفـایــــی                             

                                                 هـر چـی مـن اسـیر دردم ، تو زِ غـصه ها رهـایی       

           ایـن هـمه صـدا زدم من، نَـیـومد از تو نـدایـی 

                 زخـمی ایـن پرو بـالـم ، مـرهـــم دلــم کـجـایـی  

ایـن هـمـه دل شـکـســته  ، مـهـربـون پــس کـی مـیـایـی 

                                   30